Vandaag neemt Anita nog één keer de pen ter hand voordat ze zondag weer richting Nederland vertrekt. Dit keer geen medisch verhaal maar ons leven van alledag. Gisteravond kwamen we erachter dat het strijkijzer van slechts 3 maanden oud niet meer functioneerde. Dat is voor de kreukels in de kleren niet zo erg, maar er is een erg vervelend vliegje dat onze was, al wapperend aan de waslijn, gezelschap kan gaan houden, eitjes legt en ons vervelende bulten geeft. Om al die eitjes te doden, biedt het strijkijzer uitkomst. Dus..shoppen in Busia. Bepakt met het oude strijkijzer hadden we ons heilig voorgenomen voor de ‘garantie’ de gaan: dus omruilen voor een exemplaar van vergelijkbare kwaliteit en idealiter iets langere levensduur. Na wat intelligente blikken richting ons kapotte strijkijzer, werd besloten dat we het maar achter moesten laten in afwachting van stroom (wat er al 24 uur niet is), zodat de heren in de ‘shop’ het zelf konden testen. Je snapt dat we daar geen zin in hadden: wij willen geen jeuk en bulten, wij willen strijken zoals twee goede huisvrouwen betaamt. Om een lang verhaal kort te maken; na een uiterst inspirerende conversatie zij we uiteindelijk voor een bescheiden nieuwe bijdrage, de eigenaar van een ‘echte’ Phillipps (maar dan wel met dubbel “p”). Na dit bescheiden succes, hadden we de smaak te pakken en hebben we nog even wat geshopt op de markt. Met verse vitaminen en tafelkleden zijn we vervolgens naar het ziekenhuis in Busia gereden. Daar wilden we het ‘Michelinmannetje’ bezoeken waarover we eerder deze week schreven...helaas we hebben hem niet in het ziekenhuis gevonden, hij is er ook nooit aangekomen... Om naar hem te zoeken zijn we even over de herenafdeling gelopen. Een grote zaal met een penetrante urine lucht (terwijl volgens het rooster op de muur de grote schoonmaak elke woensdag gebeurt). Het blijft toch lastig je voor te stellen hoe mensen hier beter kunnen worden. Toevalligerwijs kwamen we op de kinderafdeling een moeder met kind van 4 maanden tegen dat we zelf naar Busia gebracht hadden. Het kind had zo’n erge bloedarmoede dat de ernstige malaria niet behandeld kon worden voordat het kind een bloedtransfusie gehad zou hebben. Het was ontzettend leuk om te zien hoe goed het kind het inmiddels maakte...terwijl wij onze twijfels hadden of zij het wel zou halen.... Tijdens de spreekuren laten mensen over het algemeen weinig emotie zien, of misschien kunnen wij die emoties (nog) niet lezen. Vandaag was bij deze moeder het verschil met 3 dagen geleden echter goed zichtbaar: ze straalde van oor tot oor. Een mooie afsluiting van de week, al is het dan weer hartverscheurend om de kinderafdeling van het ziekenhuis af te lopen en daar een moeder schreeuwend van verdriet te zien omdat haar kind net overleden is.
Na een bezoekje aan de supermarkt zijn we huiswaarts gereden. Nu zitten we hier, met een glaasje rode wijn, licht dankzij de generator.... Het blijft een land van contrasten, een wereld van contrasten en die trekken hier elke dag in hun volle omvang aan ons voorbij..en soms voelen ze even heel dichtbij.
Morgenochtend vertrekken we voor het weekend naar Kakamega, het laatste stukje tropisch regenwoud in Kenia..morgen even geen blog.
Nog even voor het slapen gaan een korte aanvulling. Ik heb deze week aan Anita ontzettend veel steun gehad. Het begin van de week met de zorgen en emoties rond mijn nicht Annemiek. De gesprekken met elkaar en het team. De feedback, de scherpe observaties en analyses van Anita en gewoon lekker met elkaar kunnen lachen en een glaasje drinken. Enne (Anita weer)...dat is natuurlijk geheel wederzijds,inclusief gastvrijheid en delen! We leren het al aardig om elkaar de boodschap indirect te geven....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten