Ja, het moet toch maar gebeuren. Afscheid nemen is niet mijn favoriet. Twee onvergetelijke maanden in Lwanya, waar ik alle uitersten van het menselijk bestaan heb gezien. A hell of a job? Nee, absoluut niet. Alleen is het verschil tussen hemel en aarde, hell and paradise, hier soms heel klein. Vanmiddag nog even een glaasje gedronken met de staff. Stanley zei dat hij het een bijzondere periode vond met met een vrouwelijke dokter. Jona zei: ik heb niets te zeggen, maar ik voel dat je hart hier ligt bij ons. Een groter compliment kon ik niet krijgen. Toen ik vanmorgen weer een onbedoelde ( ongewenste?) zwangerschap vond bij een 16 jarig meisje werd ik weer heel verdrietig. Ze zit nog op school en wil toch ook wat verder komen. Verrast was ik toen vanmiddag de translator Redempta uit Bugengi ons kwam opzoeken met haar port folio van de teacher school. Aandoenlijk zoals ze foto's liet zien en vertelde over haar stageperiode op de primary school. Een paar education boekjes meegeven en ze komt weer een stapje verder.
Andries ook deelgenoot laten maken van het spreekuurgebeuren hier. Als toetje kwam vanmorgen nog een man met een liesbreuk tot op zijn knieen. Andries maar even laten zien. De man vertelde dat hij er al 20 jaar mee loopt. Een zwaar vrachtje, maar ach, ze zijn gewend te tillen.
Het is wel weer even schakelen om morgen op safari te gaan en als tourist door Kenia te trekken. Hier in Mundika en Busia kan ik lekker zelf mijn boodschapjes op de markt doen.De luxe van de lodges en de big five. Ik laat mijn hart hier liggen om weer terug te komen en de kleine petekindjes te zien lopen. De kleine Overton keek ons vandaag aan met zijn donkerbruine kijkers en Peter Hankees kan al rechtop zitten.
Sterkete met sneeuw ruimen en kertsboom opzetten. Hier heb ik nog geen kerstboom gezien, maar de witte bougainville staat in volle bloei.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten