bikes and boattrip

Klokslag 10.00 uur landde Anita op Kisumu Airport. Keurig één koffer en een tas met kinderschoenen.

Naar Kiboko resort gereden en lekker aan het Lake Victoria een glaasje gedronken. Ik had afgesproken met Luuk van Cycling out of Poverty om de werkplaats te bezoeken. Speciaal op zondag waren de jongens na de kerk naar de werkplaats gekomen. Luuk vertelde enthousiast over het project dat niet alleen in Kenia, maar ook in Oeganda en Burkina Fasso loopt. De fietsen worden met behulp van lokale materialen tot stevig entrepeneurs fietsen gebouwd en ook ambulancefietsen. Via districts health centers kunnen nurses huisbezoeken afleggen op de ze fiets en benodigde materialen meenemen. Voor het frame wordt o.a. ook bamboe gemaakt. Dwars door de slums van Kisumu naar de werkplaats. De jongens vertelden enthousiast over hun werk en lieten de fietsen zien met alle mogelijkheden. Ook iets voor Rotary Doctors? Op de markt liet hij zien hoe met lokale stoffen fietstassen en zadels worden gemaakt. Een fietstas besteld voor Protus. De zondagse markt in Kisumu is vol, veel, overweldigend. Anita was echt geland....

Na afscheid genomen te hebben van Luuk en zijn vriendin Marieke weer terug naar Kiboko voor een lunch.

Boottochtje op het lake moet toch ook nog op zondagmiddag. In een stevig motorbootje op weg naar Hippo point. De onderhoudende guide vertelde de sad storey van het grootste meer van Afrika. De vervuiling, de problemen met de vis, enzovoorts. Het tijdstip van de dag was niet geschikt voor hippo’s Waren nog in hun siesta. Volgende keer beter, als Helma er is.... Veel birds en aegles

Even shoppen in de Nakumat en met nieuwe VISA card kunnen flappen tappen.Niet op de equator een pit stop vanwege regen. Om 19.15 uur al in het donker back home.

Net genoten van de verse tilapia en de avocado toen Jona weer voor de deur stond. Hij was gebled door een neighbour. Dochter van16 was ziekof hij haar naar het hospital in Busia mocht brengen.

Voordat hij met de auto ’s avonds weggaat wil ik dan eerst wel zien waarom. Meisje hier onderzocht en had een acute buikprobleem ( naast bekend hartprobleem). Jona is nog niet terug.

Anita is echt geland en komt even een weekje kijken hoe ik hier leef en werk. Gewoon Kenia in een nutcel

green leafs

Toen ik met Jona naar Mumias reed passeerden we een matatu versierd met met bladertakken achterop. Hij vertelde me dat de inzittenden op weg waren naar een ceremonie, een wedding. Als de matatu rood versierd is zijn ze op weg naar een funeral. Ook dat wordt hier gevierd met een ceremonie.... De B1 tot de afslag naar Mumias zit vol potholes en niet zulke kleintjes. Dit is een erfenis van de onlusten na de verkiezingen in 2007. Opstandelingen staken toen autobanden op de weg in de fik en maakten zo wegobstakels. De rust is gelukkig al lang weergekeerd, god zij dank. De potholes niet hersteld, al is er wel geld van het government.

In Nambale big market: zoveel kramen, zoveel mensen..... De benzinestations waren pas om 10.00 uur open(?). Op het laatste restje diesel Mumias bereikt, Jona zorgt wel voor een volle tank als hij op familiebezoek gaat.

Het golftournament werd gesponsord door Nissan blijkbaar. Er stonden een paar Nissans in de swhowroom.... Voor wie? Startte in de tweede flight zeeeer relaxed. Enige mazungu, enige vrouw. Een driebal met twee donkere zware jongens. Helaas was mijn caddy Patrick er niet. Had nog wel Whitfield creme en een polo voor hem meegenomen... Een van de zware jongens vroeg me wat ik hier in Mumias deed. Voluntary work for Rotary Doctors Netherlands.... Oh, I am a bankman, selling money… We just need some money for the dispensaries ( ja, gelijk maar zaken doen, dacht ik...). They never asked me…

Verder was er geen communicatie meer. Via de andere fairway bereikte hij de green. Hij eindigde met 30 stablefordpunten, ik 13 ( mijn geluksgetal...de helft van zondag). De fairways waren gemaaid en de blaadjes van de green geveegd. Volgens mij tellen die bankjongens hier wel erg creatief. Volgens mij mag je in Kenia alleen een free drop nemen als er een hippo op twee meter afstand in de rough loopt... Op hole 16 begon het wat donker te worden en op hole 18 kwam er een echte thunderstorm. Nou ben ik wel wat gewend, maar geen toeter van Jaap, en vond het toch wel welletjes toen ze nog uitgebreid in de rough gingen zoeken. Ik heb mijn bal opgepakt en onder de umbrella gescholen... niet voor lang, want dat ding klapte natuurlijk gelijk om (Chinese makelij is niet bestand tegen tropische thunderstorms). De Nissans waren ook van het schouwtoneel verdwenen... verkocht? verloot?

Hmmm, de wedstrijden op de Edese zijn toch wel wat gezelliger! Niet zeuren, bij Jona zat ik weer droog in de auto.Hij moest zijn schoenen nog ophalen bij de schoenmaker in Mumias. Bij het uitstappen liepen we nog een Member of Parlement tegen het lijf ( ja, daar loop je niet zomaar omheen). Deze jongens worden door 3 bodygauards bewaakt. Jona:is dat in Nederland ook zo? Ik: Nee ( behalve één...) Handje schudden en natuurlijk: We should it appreciate as Rotary Doctors starts a health center in Mumias...

Vriendelijk glimlachend antwoord ik... we think about it...

Alle marktkraampjes leeg inNambale na de regen. Overal balen spullen en beduidend minder mensen.

Onderweg twee prachtige regenbogen tegen de heuvels van Myafwa. Volgens Jona een teken dat er een kind geboren wordt. Dat wordt dus een twin vanavond.Kenia is hard op weg naar de 40 miljoen inwoners.

Protus was niet naar Busia gefietst, want zijn fiets moet in reparation.... Hadden we hem net een nieuw zadel geschonken en het stuur gerepareerd. Maar eens een proefritje gemaakt in de tuin. I think about it.....

Dat wordt het eerste klusje voor mountainbike specialist Anita..

Morgen gaan we ook de werkplaats van cycling out of poverty bezoeken in kisuma. Delftse IO studenten, waaronder Floor de Bruijn, dochter van mijn tennisvriendin Inge. Ze hebben een entrepreneursfiets ontworpen en nu ook een ambulance fiets. Zie www.outofpoverty.com

Er zijn toch zoveel leuke projecten. Misschien kunnen ze de dienstfiets van Protus ook wel oplappen en misschien kan Andries nog een nieuwe bike terugfietsen naar Lwanya. Hoewel... de rabies vaccinatie heeft hij wel gehad, maar de ANWB heeft hier nog geen fietspaden aangelegd....

Ik hoor uit ons kikkerlandje dat de vallende bladeren weer voor overlast op het spoor hebben gezorgd. Marijn, doe daar nou eens wat aan... Zo heeft elk land zijn eigen problemen.

O ja, ik kreeg nog een vraag van Linda over salariering. RDN zorgt goed voor haar team: nurse Stanley (HBO opleiding) verdient 260 euro per maand, laborante Ann 170 euro, pharmacy technologist Amos 120 euro, Jonathan 140 euro en Protus 80 euro.

We zorgen mede door jullie goede gaven wel voor de nodige extraatjes.Een vetpot is het niet en zeker niet als je zoals Jona 7 kindermonden te voeden hebt. Mijn caddy vroeg direct of we nog een houseboy of een gardener nodig hadden. Nee, Protus zorgt prima voor ons, de tuin en de kippen en niet te vergeten zijn vrouw en kinderen.

moto juwa maji

De Arnhemse kunstenares Hanni Stolker schilderde voor ons twee aquarellen uit de Griekse mythologie: de goden van vuur(Hephaitos moto), zon (Jupiter juwa) en zee(Poseidon maji=water). Een ode aan mijn schoonvader die in de jaren zestig heel Drente van aardgas en water voorzag. De Drentse plaggenhutten staan alleen nog in het Openluchtmuseum in Arnhem. In 1963 werd Kenia onafhankelijk, onder Kenyatta en zijn opvolgers is veel veranderd. Dankzij moderne satelietverbindingen kan ik van hier uit met de hele wereld communiceren. Een groot deel van de bevolking leeft hier nog steeds in plaggenhutten met of zonder mobieltje. Onze labwoman Ann vroeg me gisteren wat lijkt er in Nederland op Kenia. Ik moest lang nadenken en antwoordde: de mobieltjes.... Ann behoort met haar opleiding tot de hoger opgeleiden, maar kan zich absoluut geen voorstelling maken van hoe wij in Nederland wonen en werken. Ze leeft ook nog in een huisje met golfplaten dak. Haar entree verandert in een modderpoel als het een beetje regent ( en dat doet het hier wel eens..). Waarom lukt het nou niet om het waterpompstation goed te laten werken? Waarom valt de electriciteit om de haverklap uit? De mensen zijn hier echt niet dom en kunnen goed opgeleid worden.

Onvermogen om te plannen en samen te werken? Hakuna matata.... Na regen komt zonneschijn en zo is het hier ook. Elke dag weer gaat de zon op voor niets, en als het regent heb je weer water. Ik vind het nog steeds een waanzinnig schouwspel: als het gaat regenen verdwijnt opeens iedereen van het straatbeeld. Waar naar toe? De hutjes in, je vegetables en andere koopwaar in veiligheid brengen. Zonder dat je ook maar iets hoort. Nee, geen weeralarm... ik weet wel dat ik op zo’n moment liever in Lwanya in het Doctors House zit dan op de road. Overigens is de enige weg in Kenia met witte strepen,die tussen Nairobi en Nakuru.

In het kleine kerkje in Buradi staat de tijd niet stil: de klok is het enige electriciteitspunt, wat het dorpje rijk is. Een vredige vrijdagochtend, niet meer dan 24 patiënten. Een baby van 4 weken met koorts en diarree volgens de moeder. Ik ben altijd extra alert op die kleintjes met koorts. Via oorthermometer geen koorts, verder nagekeken en vond haar niet ziek. Malariatest negatief. Bij die hele kleintjes verwacht je dat ook niet direct.Even overleggen met Stanley. Stanley praat nog wat met de moeder in het Swahili en begint te lachen. Ze heeft diarree want moeder geeft haar al porridge.... Ja, dat had ze mij via de translator niet verteld. Stanley geeft geduldig weer het advies om alleen maar borstvoeding te geven. Ik ben ook weer gerustgesteld. Een schone luier zou ook geen overbodige luxe zijn. Tjonge, jonge en waar komen toch al die oude skipakjes en winterjasjes vandaan, terwijl de zon door de kerkramen brandt....

Veel oude mensen met cataract in hun ogen. Een simpele staaroperatie kan in Busia of Kakamega. Het zijn ook geen dure operaties, maar voor hen wel. Alleen al de matatu er naar toe kost weer 200 Ksh.

Elke vrijdagmiddag maakt Ann de objectglaasjes schoon die ze de hele week verzameld heeft van de dikke druppel malariapraparaten. Weken in een sopje, afspoelen en laten drogen. Alleen de gebroken glaasjes worden weggegooid. Wat kosten die glaasjes nou helemaal? Goede recycling zullen we maar zeggen. Ons instrumentarium wordt op het gasfornuis in een grote pan uitgekookt. Menig doktersvrouw kookte 20 jaar geleden naast de aardappels ook de specula uit. Per 1 januari 2011 is een minimumeis voor de praktijkaccreditatie een autoclaaf.

Als ik zondag naar Kisuma rijdt met Jonathan om Anita op te halen rijden Amos en Ann maar al te graag mee om familie te kunnen opzoeken. Dat scheelt ze weer een dagsalaris.

Morgen naar Mumias om een rondje te golfen voor de verandering.....

wonderboy

Gisteravond om half twaalf kwamen Paul en Eugenie na een lange rit uit Nairobi aan. Een hele auto vol met bednetten. Vermoeide passagiers en nog vermoeidere driver Roger.We kunnen de bevolking weer gaan beschermen tegen de muskieten, want de regentijd is toch nog echt niet voorbij. Vanmiddag weer een tropische wolkbreuk met een forse thunderstorm. In Bugengi was het vandaag een drukke dag: 63 mensen gezien. De oudste man tot nu toe met zijn 82 jaar nog redelijk kras. Had wat pijn in zijn gewrichten... en een lichte bloedarmoede. Met wat ijzer en multivitamines wordt hij vast wel 90. Een jonge vrouw bij wie in augustus een kies was getrokken met een lelijke dikke kaak, al in Busia geweest en behandeld. Geen boekje..., oh, wat is dat toch onhandig. Tja, ik kan ze naar onze RD dental verwijzen, maar dat is ook weer 40 km verder. Toch maar terugverwezen naar Busia en hoop dat ze een röntgenfoto maken. Door oneigenlijk geknoei kan je ook heel wat leed aanrichten.

Een hoorapparaat bij 70 jarige was ook niet meer nodig, nadat ik een week had laten druppelen met olie ( ja gewoon de hollandse methode) en een hoeveelheid wax heb uitgespoten die ik in mijn carriere ook nog niet heb gezien. Zo dankbaar... Weer een kind met ondervoeding teruggezien na behandeling voor schurft en bijvoeden met NAN. Zag er wel beter uit, dus maar even doorgaan.

Wekelijks zie ik een man met een fors ulcus op zijn been. Dankzij alle fraaie verbandmiddelen die ik meegenomen heb zie ik zowaar verbetering. Misschien is het voor de Kerst genezen... Tuberculose moet toch meer voorkomen dan ik zie. Slechts twee keer iemand doorverwezen naar de TB clinic. Op deze posten wordt onderzoek gedaan en behandeling gegeven. Er zijn longproblemen te over, wat wil je met al dat stoken in de hutten. Onze mooie inhalatoren zijn hier (nog)niet. Ik moest in het begin weer opzoeken hoe je moet werken met salbutamol tabletten.

Onze labwoman Ann was in juli bevallen van een zoon, die Peter Hankees werd genoemd. Rotary Doctor Hankees werd de trotse peetoom. Vanmiddag ben ik hem wezen bewonderen. Ann kwam me ophalen om half vijf, nadat onze compound weer was veranderd in een modderpoel. Ann woont met man en zoon in een huisje met golfplaten dak. Wel van steen, ruime woonkamer van 3,5x 4 meter. Een giga bankstel en twee grote fauteuils vullen de gehele ruimte. Peter Hankees werd uit zijn slaapje gewekt en bij me op schoot gezet. Hij deed al snel zijn donkere kijkers open en ging staan... Nou heb ik aardig wat baby’s in mijn handen gehad, maar de kleine Hankees loopt wel erg voor op het van Wiechenschema ( welbekend op het CB). Hij was niet stuk te krijgen en maar lachen. Het zou me niets verbazen als hij met Kerst loopt. Ann had zich uitgesloofd en ik kreeg gestoofde banana’s, beef en een heerlijke fruitsalade. Natuurlijk foto’s gemaakt van trotse moeder en zoon. Gelukkig was de electricteit weer aan, want anders zou het wel een erg zwart kindje zijn geworden.

Jonathan weer terug van jaarlijkse autoinspectie uit Kisumu. Dat zijn van die Keniaanse regels, die er vooral toe dienen om iedereen weer wat shillingen te kunnen toespelen. Het bookingpaper van 1000 KSH had Jona in Kisuma vergeten... Ja, naast dokter ben je hier ook controler, voor zover er wat te controleren valt...

Het laatste goede nieuws voor de golfers: op 30 september 2011 wordt er een invitatie sponsor shotgun op de Edese Golfclub voor RDN Mundika georganiseerd door Hankees Smit en ondergetekende. Hoort zegt het voort. Kunnen we een mooie bijdrage leveren aan de nieuwe dispensorie voor Mundika.

god bless you

De verste dag van de week is Mulwakari: 42 km. Vanaf de highway de bush en de weggetjes worden steeds smaller en natter. Maar goed dat we een 4 wheeldrive hebben. Het is behoorlijk slippery vandaag na de regen van gisteren. In de St Mary’s church is het nog rustig. De mensen komen echt zo in de loop van de ochtend binnendruppelen. Buiten staan de kinderen al weer water te pompen bij de fraai aangelegde borehole. Elegant lopen de meisjes met de emmers water op hun hoofd over de paadjes richting hutjes. Op vallend veel meisjes lopen hier te sjouwen. En de jongens? Ze staan te praten onder de boom bij een fiets. De rolverdeling begint al vroeg hier. Vrouwen doen het zware werk. Een paar plaatjes geschoten. Kan misschien nog wel als illustratie dienen voor het project Wandelen voor Water van de Rotary Club Apeldoorn. Ik werd op dit project gewezen door mijn trouwe blogvolger Linda. Kinderen van Apeldoornse scholen wandelen met 6 liter water een aantal kilometers net zoals hen leeftijdsgenoten in Afrika en Azië doen. Ze liepen dit voorjaar voor waterprojecten in Mozambique en Indonesië. Het geld wordt besteed aan eenvoudige waterpompen, waterzuiveringsapparaatjes, latrines, e.d. De Rotarians geven van tevoren een les over hoe moeilijk het is in Afrika en Azië aan schoon water te komen en sanitaire voorzieningen te bouwen. Ze hebben maar liefst ruim 40.000 euro bij elkaar gelopen! Leuk, dat ik via het blog weer van zo’n project hoor.

Het is weer een kleurrijke ochtend: meisjes in prachtige prinsessenjurkjes alsof ze naar het prinsenbal gaan. Soms op muiltjes,maar ook op blote pootjes. Er staan nog 35 paar kinderschoentjes te wachten op de Heemstralaan....De jurkjes zijn hier en daar wat smoezelig, zaterdag maar weer in de sunlight. Het lijkt wel of ze hier ook een strenge winter verwachten. Ukkepukken met mutsen op. Een baby van 4 maanden goed ingepakt, hoge koorts 39,9. Een week geleden elders geweest, treatment gehad waarvoor, wat en hoe? De bloodslide ( dikke druppel voor malaria) natuurlijk negatief, kan door de ( inadequate)behandeling. Stanley maar eens vragen wat hij zou doen. In goed overleg geven we kininedruppels en paracetamoldan maar hopen dat het goed gaat. Volgende week terugkomen, maar als het slechter gaat naar het hospital. In nederland zou je zo’n wurm goed in de gaten houden en de volgende dag terug laten komen. En koelen... mutsen af en broeken uit...maar weer even een kaarsje opsteken voor Maria....14 jarig schoolmeisje met geelzucht. Geen malaria, wel een sterk vergrote lever. Vader aan HIV overleden, Hiv test negatief. Tja, toch maar verwijzen naar Busia voor wat diagnostiek. Kan ook een “simpele”hepatitis A waar ze wel van geneest, maar toch wil ik haar een kans geven... Geen geld voor de matatu en ze moet schoolexam doen. Ik geef haar 500 Ksh... Een dankbare moeder die me bedankt met God bless you... Tja, God bless your daughter. Ik heb gevraagd of ze wel terug willen komen na diagnostiek ( en behandeling)

Een 50 jarige niet goed verzorgde man ( zoals je dat in nederland in een opnamestatus schrijft...). Zijn armen, romp, billen met een geinfecteerd eczeem, bestaat al een jaar en wordt steeds meer. Ook maar weer eens aan Stanley laten zien, want dermatologie van de zwarte huid blijft een vak apart. Laten we ook maar een HIV test oppert Stanley. Jeetje, ja dit is vast een oportunistische infectie... HIV test positief. De tweede al deze week: het klopt dus echt wel 15-20% HIV besmet. Met zalven en septrim verwezen naar de VCT. Zijn verhaal zal ik nooit meer horen....

Dat is moeilijk hier. De meeste mensen zie ik maar een of twee keer. ’s Middags in het Doctors house laat ik de patiënten nog wel eens de revue passeren. Heb ik het goed gedaan? Ach, hier geldt: niet goed of fout. Je neemt een beslissing, maakt een keuze en hoopt dat het goed gaat. God bless you...

In Mulwakari woont ook Josephine met haar 3 kinderen. Helma is haar “Mama”. Ze kreeg een mini kredietje om een winkeltje op te zetten. Ze schreef mij een keurige brief naar Nederland: god bless you en of ik ook een beetje voor haar kinderen wil zorgen. In de St mary’s church heeft ze zich nog niet gemeld, maar ik zal haar ongetwijfeld nog gaan zien.

Op de terugweg in Matayos een verse tilapia voor de thuiskomst van Paul en zijn vrouw Eugenie gekocht. Paul haal het niet voor donker hier te zijn helaas, want had oponthoud in Nairobi: een nieuwe zijspiegel voor deauto, wat hem zo’n slordige 3 uur kostte. Ik zet het bier wel koud voor ze als ze aankomen, want daar heb je trek in na een rit van 7 uur over de Keniaanse highway.

mother and child care

Net het blog bij gewerkt. Wil het publiceren. Alles kwijt. That's Africa zullen we maar weer zeggen...

Vaak maak ik eerst een wordbestand, maar dan is het lettertype om één of andere reden weer verkeerd. Allemaal van die lastige dingen. Maar goed begin ik weer van voren af aan. In één adem Uitgezonden uitgelezen. Wat een juweel... En alles is waar gebeurd, helaas wel.

Ik citeer: Elke dag is het aantal vrouwen dta over de hele overlijdt vanwege zwangerschap even groot als het aantal passagiers in drie grote Boeings( ja, zo'n grote birdie waar ik mee naar Nairobi ben gevlogen). In Kenia is de moedersterfte 1000. Dit betekent dat als er 100 kinderen levend zijn geboren, één van de moeders moet worden begraven. In Kenia betekent dit elke dag 30 graven, 7 dagen per week, 365 dagen per jaar..... Drie grote vliegtuigen vol met vrouwen in de boei van hun leven.... Een vrolijk begin van mijn verhaal nietwaar?

Toch begint de dag voor elke man en elke vrouw hier opgewekt. Zo ook vandaag ons spreekuur in Myafwa. Mijn ondervoede twins waren een stuk beter dan twee weken geleden. Hadden weliswaar malaria maar dat behandel je gewoon. Toch maar even doorgaan met de nan, gelukkig hebben we nog een spaarpotje. Weer een 24 jarige met klachten van misselijkheid.... 24 weken zwanger. Hoe is het toch mogelijk, ik zag dat in Nederland een paar keer in mijn carriere en hier tweemaal per week. Een humpie van een maand en nu al ondervoed. Stanley erbij gehaald. Met NAN beginnen, moeder instrueren ( 18 lentes jong, eerste kind), kindje heeft uitgebreid eczeem, kleertjes met gaten. O, wat moet dat worden? Niet teveel over nadenken, gewoon doen. Ja, is dat het beste? Ik weet het niet.27 jarige vrouw die maar blijft vloeien en door mijn voorgangers al voorzien is van ijzer en de pil, maar van family planning wil ze niets weten. Eerst met haar echtgenoot bespreken... De translator gaat vaak gniffelen als het onderwerp ter sprake komt. Maar toch zal ik het steeds weer ter sprake brengen. Je moet er wel wat voor over hebben om je kinderen groot te brengen als moeder. Het kost veel energie en extra als je elke maand bijna leegbloedt... Aan het eind van het spreekuur brengt een man op pikipiki (brommer) zijn kreunende en steunende vrouw. Sinds vanmorgen misselijk en buikpijn. Ik denk al aan allerlei buikpathologie, maar laat toch maar een bloodslide maken: gewoon malaria. Dat komt ook gewoon voor bij volwassenen.... Kreunend rijdt ze achter op de pikipiki weer de bush in, maar over drie dagen is ze weer beter. En als jullie dachten dat kinderen hier nooit huilen.... Net als in Nederland moet je soms oordoppen in doen.En voor de collega's: een mooie giardia lamblia gezien onder de microscoop. Jullie kinderschoentjes vinden hier wel hun weg. Het merendeel loopt op blote pootjes, met alle gevolgen van dien. Anita is haar koffer aan het pakken met STROOPWAFELS voor de boys. Morgen komt dental Paul weer met zijn vrouw Eugenie. Hij is niet zo fortuinlijk de ze uitzending. Na een overstekende koe voor de 4 wheel drive werd hij nu fors gesneden op een rotonde in Nairobi: weer schade en het betekent hier altijd gedoe en tijd.

Ze zullen de douche wel waarderen als ze aan komen. Misschien moeten we de rekening voor het water maar eens aanhouden was een suggestie van een blogvolger... Protus en Jona hebben weer moeten sjouwen vandaag.

Lieve blogvolgers, ik ben heel blij met jullie mailtjes en vragen. Linda, blijf vooral vragen stellen, want dat houdt me scherp en ik begin hier alles al zo gewoon Afrika te vinden. En wat ik zeker niet mis is de t.v.

sunlight and darkness

Voor jullie is de tijd weer aangebroken om in de duisternis op te staan en in het donker je weg naar werk, school of anderszins te vinden. In het stralende zonlicht rijden we op deze maandag naar Mundika: grappig gezicht elke school heeft zijn eigen kleur uniformen, paarse, groene, blauwe groepjes. Allemaal parmantig langs de weg met rugzakjes van groot tot klein. Vandaag mijn eerste HIV patiënte ontdekt. Een wat treurige 32 jarige vrouw, die afgelopen vrijdag al op een dispensorie in Matayos was geweest. In haar boekje stonden dezelfde klachten waar ze nu voor kwam. Ik zag dat er wat labonderzoek was gedaan en haar medicatie was voorgeschreven. Medicatie niet geholpen? Nee, niet opgehaald... no money... Daar heb je dus weer, zo beschreef ik het gisteren al. In augustus was de HIV test negatief, toch maar even herhalen. Jawel, positief. Misschien was ze ook nog wel zwanger, nee, gelukkig niet. Had ze een man? separated.... zoon van 10 jaar. Wij verwijzen deze patiënten naar de VCT ( voluntary counseling and treatment) en de CCC, waar ze verder kijken naar de weerstand ( het zgn CD4 account). Als het aantal CD4 cellen te laag is krijgen ze gratis de anti AIDS middelen. Deze programma's worden volledig door de WHO betaald. Maar of mijn patiënte ook gaat? Hebben haar nog wat ijzer en antibiotica gegeven ter voorkoming van (opportunistische) infecties. Stilletjes vertrok ze de zon in met haar verhaal, wat ik verder niet zal horen.

Een jongetje met een vieze huidinfectie aan de benen: impetigo. Je kunt hier de wonden reinigen met OMO, niet alleen goed voor de was. Gelukkig kan ik hem wel met antibiotica behandelen en zie volgende week hoe het gaat.

Vanmiddag even naar Busia om een groot pak Sunlight te halen, zodat Protus al mijn witte broeken en andere kleding kan wassen. Ik wilde gelijk maar weer eens proberen of ik wat shillingen uit de flappentap kon toveren. de eerste ATM was down, dan maar de central bank of Kenya in. Je hoeft niet bang te zijn dat je met je centjes overvallen wordt. Twee zware zwarte jongens met heuse stenguns staan voor de bank. Verder is mijn personal bodyguard Jona in de beurt. Misschien moeten ze ook eens van deze heren op het NSstation in Arnhem zetten.... Enfin, alle mooie reclames van mastercard en maestro ten spijt. Geen één shilling. Ook bij de Barclays werd ik zeer vriendelijk te woord gestaan, but we are so sorry.... Grappig, dat ik ook rustig denk: Hakuna matata... komt een andere keer wel. Je leert in dit land het leven te nemen zoals het is en morgen komt er weer een dag. Inmiddels was er een echte tropische regenbui losgebarsten, zodat de drie stappen naar de auto mijn witte broek veranderde in.... Gelukkig dat ik nog genoeg geld had om sunlight te kopen....Ja, het is een wonder hoe wit alles hier weer wordt.

Moet af en toe glimlachend denken aan een stukje van mijn andere leven als praktijkaccrediteur voor het NHG/NPA. Sterilisatieprotocollen, WIP ( werkgroep infectiepreventie), papieren handdoekjes, enz Ik vergeet nog regelmatig na elke onderzochte patiënt mijn handen even met de handgel te reinigen... Afkloppen maar ik ben nog niet ziek geweest en ga ik ook niet worden.

In Lwanya had het helemaal niet geregend en ben begonnen in Uitgezonden het tweede boek van gynaecoloog Marnix Koppe die voor RDN regelmatig in Garissa in Noordoost Kenia werkt.

Met een prachtige humor vertelt hij de helaas ware belevenissen in en om het hospital. Zo herkenbaar nu ik hier zit. Tijdens het schrijven is al weer drie keer het licht uitgevallen. Met kaarsen is het ook gezellig in de donkere dagen voor Kerst....