Gisteren weer veilig terug in Homa Bay na een vreselijke rit in het donker het laatste uur over de dirt road ( under construction). Hier geldt echt: thank you for save driving. Yusuf kent de weg gelukkig redelijk, maar dan toch.
Vandaag naar Shikwadi waar ik verwelkomd word door een zwerm vliegen. Samen met Grace hebben we vandaag heel wat zieke kinderen. Een kind met een pneumonie die ik naar het DH Homa Bay wil laten gaan. Een jongetje met 40 graden koorts en zeker malaria die we ter plekke Coartem geven en laten wachten tot we zeker weten dat hij de dosis binnen kan houden. Dan weer een 18 jarige moeder met een baby die ze niet kan zogen, omdat ze ingetrokken tepels zou hebben. Het kind weegt vier weken na de geboorte nog maar 1900 gram. Duidelijke ondervoeding (marasmus). Ze blijkt ook HIV positie te zijn. Veel HIV positieven vandaag.
Mijn eerste kennismaking met Districts Hospital Homa Bay is niet opwekkend. We worden weer geconfronteerd met desinteresse van de medewerkers. Overal moet voor worden betaald. Ze proberen het kind zuurstof te geven maar het masker past niet, zit er wel zuurstof in de fles? Het ondervoede kindje en moeder krijgt geen aandacht. Verdrietig en boos verlaat ik het ziekenhuis en een gevoel van machteloosheid slaat even toe. Thuis laat ik me verwennen met een heerlijke fruitsalade van Josephine. Geplaagd door internetproblemen verdwijnt mijn eerste epistel en uren later verstuur ik het maar per mail in de hoop dat Andries het morgen kan plaatsen op het blog.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten