Vandaag geeft Marjon de pen even door aan Anita, de bezoeker voor één week.
Dag twee van mijn kortdurende bezoekje aan Marjon en het voelt alsof we hier al weken samen aan het werk zijn. Marjon heeft zondag, zoals jullie al gelezen hebben, voor de nodige ‘exposure’ gezorgd waardoor de korte nacht in Nairobi snel vergeten was en Kisumu in alle geuren en kleuren meteen binnen kon komen.
Vanmorgen het inmiddels al vertrouwde ritueel: De staff komt rond 08.30 bij ons huis, we geven elkaar een hand (eerst een hand, dan een duim en dan nog een hand), we vragen elkaar hoe de nacht was, en dan kan het inpakken van de auto beginnen. Een kwartier later gaan we dan op pad, 2 personen voor, 4 op de achterbank en de auto verder gevuld met alles wat je nodig hebt om basaal lichamelijk onderzoek te doen, medicijnen uit te delen en laboratoriumonderzoek te doen. Daarnaast een grote zak met bednetten die voor een klein prijsje verkocht worden.
Vandaag zijn we in Myafwa geweest. Mr, Koton is daar de baas. Bij aankomst was Mr. Koton de wachtenden voor het spreekuur al aan het instrueren. Hij hanteert een strikt schema met nummertjes, zijn authoriteit dwingt respect af. Onze translator, vast ook een ‘beschermelinge’ van Mr. Koton lijkt goed geinstrueerd: zij kan pas aan vertalen toekomen als ze eerst het nummertje van de patient ontvangen heeft: ‘first things first’...
Nog maar net opgestart komt er een jongen binnen. Hij zegt 10 dagen geleden aangevallen te zijn in Nairobi: messteek in zijn rug, ontstoken wonden op zijn schedel, een rood oog en....een gebroken onderarm. Hij is meteen naar het 'top of the bill' ziekenhuis in Nairobi gegaan. Daar heeft hij, zegt hij, alleen maar 'first aid' gekregen. Twee dagen eerder is hij bij een naburig health center geweest. Daar heeft hij eenmalig wat voor de pijn gekregen en het advies gekregen om naar het districtsziekenhuis te gaan voor een röntgenfoto en behandeling. Dat laatste heeft hij niet gedaan; geen geld. Na wat wikken en wegen en overleg met Stanley, de nurse in het team, is besloten hem geld te geven om naar het ziekenhuis te gaan en de foto te laten maken. Hoop voor hem dat hij het geld daarvoor gebruikt en dat de boel nog een beetje op zijn plek gezet kan worden.
Verder veel malaria..heel veel malaria voor een Nederlandse dokter. Op het eind van de ochtend nog een kindje van 4 maanden dat zo’n ernstige bloedarmoede erbij had dat we het helemaal niet konden behandelen. Dus, moeder en kind op de terugweg door Jonathan en Stanley afgezet in het ziekenhuis. Benieuwd of Marjon ooit nog terughoort hoe het met dit meisje afgelopen is. Marjon en ik zijn van Myafwa teruggelopen naar huis. Een mooie wandeling door ‘rural west-kenia’: rode aarde, groene heuvels, her en der een maisveldje, gele bloeme, magere koeien en geiten met een touw aan een poot, en de ons al bekende ‘negerhutjes van oom Tom’. Nu maar hopen dat de lezer deze klassieker kent en deze benaming niet discriminerend oppakt. Na een dag werken is het rond 14.00 uur tijd voor een gezamelijk glaasje fris en thee met de staff, worden de patienten, het geld en de bednetten geteld. Leest de staff even snel de krant en gaat ieder zijns weegs. Wij vallen dan een stukje terug op onze westerse geneugten (dankzij lekkere inkopen van Marjon), glaasje wijn, nootje en nemen de dag nog eens door. Protus arriveert om voor ons heerlijke avocado als voorafje te maken en kookt een verantwoord maaltje. Wij gaan eten en hebben het huis alleen. Weer een dag voorbij. Weer veel ervaringen rijker, weer een paar nuttige dingen voor mensen kunnen doen, weer een helemaal niet kunnen doen, weer een stukje verbreding van ons eigen referentiekader, wat uiteindelijk dit soort ervaringen toch altijd weer zo waardevol maakt.
