Gewekt door de hanen en kerkgezang. Het is een wat druilerige ochtend en Homa Bay zit zonder stroom. Dat zal de komende tijd wel vaker gebeuren nu het grote regenseizoen is aangebroken. Wandelingetje door de rustige straten gemaakt en naar de vismarkt waar het rustig is op zondag. Remik gaat nog genieten van de Kerkdienst in de Catholic Church. Ik ga wat lezen op het terras over malaria e.d. De malaria sneltesten zijn betrouwbaar voor de malaria falciparum die hier voorkomt. Uit groot WHO onderzoek blijkt dat 42% van de kinderen met koorts onder de leeftijd van 5 jaar malaria heeft. Klopt wel met de cijfers die we hier zien. Misschien moet RDN ook wat meer gebruik gaan maken van de sneltesten? Verder een beetje ziteen kijken wat ik de komende weekenden nog kan ondernemen.
Inmiddels weer stroom dus kan ik het blog bijwerken en wat foto’s op het blog zetten.
Andries is zonder koffer in NY aangekomen, foutje van de KLM…. Ach kan hij wat gaan shoppen op Manhattan. Kids, verwen je moeders op Moederdag. Ik heb mijn ontbijt zelf moeten verzorgen….
zondag 8 mei 2011
zaterdag 7 mei 2011
Ruma NP en Kisi golf
Vanmorgen om kwart voor acht met driver Yussuf en remik, mijn collega, naar Ruma NP. Een klein national park waar de Roan antilope leeft: uniek in dit park. Het ligt 50 km van Homa Bay. Het eerste halfuur over een goede weg maar dan gebruikelijke dirt en gravel roads met veel potholes. Landschappelijk fraai, het is erg groen door de beginnende grote regentijd. De mais staat nog laag en er wordt hard gewrkt op de velden. Het lukt om als resident het park binnen te komen. Remik is in volledige extase als hij de eerste giraffes en impala’s ziet. Ik ben misschien wat meer geïnteresseerd in nieuwe vogelsoorten. Prachtige grey headed crowns staan parmantig in het moeras. Ook een lizard: snake die ik nog niet eerder heb gezien. De roan antilope laat zich niet zien, ondanks dat we de enigen in het Park zijn. De tsetse vlieg vliegt ook door de raampje naar binnen, misschien valt Remik daarom ’s middags in slaap…..
Als we genoeg dieren hebben gespot rijden we door naar Kisi een plaatsje wat meer in de bergen: een uur rijden over gedeeltelijk dirt roads. We gaan een kijkje nemen op de golfbaan uit 1914: een Royal Club. We worden hartelijk ontvangen, maar er is volgens mij sinds de vorige eeuw niet zo gek veel aan de baan gedaan. Het is meer een soort stadspark(…) waar de kinderen spelen en de mensen gezellig picknicken. Voor 500 shilling krijg ik een greenfee en nog eens 500 een golfset ( ehhhh nou ja golfset) en een echte caddy met handicap 6 (!!!???) loopt mee. Wat geïmproviseerde teeboxen en zo probeer ikde bal op de fairway, voor wat dat waard is te slaan, zonder de kids te raken. Een tweede caddy wordt gecharterd om de vlag in de hole te zetten en holt steeds vooruit. Zo heb ik nog enig idee welke richting ik op moet slaan. De fairway houdt het midden tussen rough en gravel en de greens zijn zo waar herkenbaar achter een soort van bunkers. Enfin ik heb een heuse boogie gemaakt op een par 3. Op hole 6 begon het toch wat vervaarlijk te donderen, dus vlotjes doorgespeeld om voor de big thunderstorm binnen te zijn. Nee, niet door de bliksem getroffen. Nog wat shopping in de Nakumat en dan barst er een giga bui los. Ja, het is echt regentijd, nog ruim voor donker terug. Vanavond lange powercut gehad. Er is hier geen generator, dus dat wordt behelpen als het echt dagelijks fors gaat onweren. Kaarsjes, hoofdlampjes en olielampen geïnstalleerd. Ook geen tv, maar die mis ik vooralsnog niet. Probeer via de Daily Nation wel op de hoogte te blijven.
Vanavond met Remik het leven in Zweden als Pool besproken. De Zweedse verzorgingsstaat eist ook zijn tol de laatste jaren. Mensen zijn er niet zo gelukkig als lijkt: 20% van de mensen slikt antidepressiva…. Gebrek aan zonlicht? Hier is de enige zekerheid dat morgen de zon weer opgaat en dat maakt de mensen wel gelukkig.
Als ik hier zo door deze streek rijdt lijkt het wat minder dicht bevolkt dan in de regio Busia. Maar ook grote armoede en veel HIV. Er moet toch meer werk te doen zijn dan ik de afgelopen dagen heb gedaan. In 4 dagen 64 mensen gezien, net zoveel als in Mundika op één dag.
Morgenochtend gaat Remik al om 7 uur naar de kerkdienst in het Engels. Voor mij wat vroeg…. Het gezang klinkt alweer volop om de zondag in te luiden.
Als we genoeg dieren hebben gespot rijden we door naar Kisi een plaatsje wat meer in de bergen: een uur rijden over gedeeltelijk dirt roads. We gaan een kijkje nemen op de golfbaan uit 1914: een Royal Club. We worden hartelijk ontvangen, maar er is volgens mij sinds de vorige eeuw niet zo gek veel aan de baan gedaan. Het is meer een soort stadspark(…) waar de kinderen spelen en de mensen gezellig picknicken. Voor 500 shilling krijg ik een greenfee en nog eens 500 een golfset ( ehhhh nou ja golfset) en een echte caddy met handicap 6 (!!!???) loopt mee. Wat geïmproviseerde teeboxen en zo probeer ikde bal op de fairway, voor wat dat waard is te slaan, zonder de kids te raken. Een tweede caddy wordt gecharterd om de vlag in de hole te zetten en holt steeds vooruit. Zo heb ik nog enig idee welke richting ik op moet slaan. De fairway houdt het midden tussen rough en gravel en de greens zijn zo waar herkenbaar achter een soort van bunkers. Enfin ik heb een heuse boogie gemaakt op een par 3. Op hole 6 begon het toch wat vervaarlijk te donderen, dus vlotjes doorgespeeld om voor de big thunderstorm binnen te zijn. Nee, niet door de bliksem getroffen. Nog wat shopping in de Nakumat en dan barst er een giga bui los. Ja, het is echt regentijd, nog ruim voor donker terug. Vanavond lange powercut gehad. Er is hier geen generator, dus dat wordt behelpen als het echt dagelijks fors gaat onweren. Kaarsjes, hoofdlampjes en olielampen geïnstalleerd. Ook geen tv, maar die mis ik vooralsnog niet. Probeer via de Daily Nation wel op de hoogte te blijven.
Vanavond met Remik het leven in Zweden als Pool besproken. De Zweedse verzorgingsstaat eist ook zijn tol de laatste jaren. Mensen zijn er niet zo gelukkig als lijkt: 20% van de mensen slikt antidepressiva…. Gebrek aan zonlicht? Hier is de enige zekerheid dat morgen de zon weer opgaat en dat maakt de mensen wel gelukkig.
Als ik hier zo door deze streek rijdt lijkt het wat minder dicht bevolkt dan in de regio Busia. Maar ook grote armoede en veel HIV. Er moet toch meer werk te doen zijn dan ik de afgelopen dagen heb gedaan. In 4 dagen 64 mensen gezien, net zoveel als in Mundika op één dag.
Morgenochtend gaat Remik al om 7 uur naar de kerkdienst in het Engels. Voor mij wat vroeg…. Het gezang klinkt alweer volop om de zondag in te luiden.
vrijdag 6 mei 2011
Onena
Vanmorgen een uur hobbelen naar Onena, door prachtige heuvels van het groene regenrijke Nyanza. De afstanden zijn hier wat verder naar de dipensories dan in Mundika. Om 10 uur komen we weer ergens in de middle of nix waar een dispensorie staat. Een gebouwtje op een heuvel met een tafel, bank en wachtruimte…Geen waterpomp, geen village, geen church, nee niets allleen groen, maar ook geen patiënten. In 3 uur tijd heb ik welgeteld 6 patiënten gezien. Als ik besluit een wandelingetje te gaan maken word ik door zuster Grace gewaarschuwd voor de black mamba: een zwarte slang. Weet eigenlijk niet hoe zo’n beest eruit ziet, maar dat zoeken we op: eén van de gevaarlijkste snakes van Kenia, een bite overleef je zelden en dat in the middle of nix…. Blijf dus maar een braaf een boekje lezen. Jullie begrijpen dat deze dag niet inspirerend is. Krijg weinig energie van zo’n dag niets doen. Om twee uur weer terug in Homa Bay waar Christina en Henrik op het punt staan te vertrekken. Ze worden opgehaald en weggebracht naar Kisumu door Daniel. Daniel komt volgende week hier een week kijken en de vraag is of één of meerdere dispensories gesloten moeten worden. De dispensorie van vandaag wordt van maandag tot donderdag bemand door een nurse, zodat Rotary Doctors enigszins overbodig worden. Een wat dure vorm van ontwikkelingshulp…. Mijn collega Remik heeft 26 patiënten gezien en gisteren 42. Er is ook al voorgesteld, dat we ruilen van jeepline omdat hij minder ervaring heeft,maar hij is inmiddels al aan zijn team gehecht geraakt…Enfin, volgende week maar zien.
Mensen komen in de regenperiode ook laat omdat ze veel op het land te doen hebben in de regentijd. De malaria neemt weer toe en het aantal HIV positieven is hier hoger dan in de Mundikaregio
Vanmiddag op de markt overvallen door een stortbui. Nee, paraplu heb ik niet want ik kom immers uit de droge periode in Nederland.
Morgen een kijkje nemen in Ruma National Park: een uur rijden en op de terugweg langs Kisi.
Andries vertrekt morgen naar NY om o.a. het nieuwe MOMA te bezoeken.
Mensen komen in de regenperiode ook laat omdat ze veel op het land te doen hebben in de regentijd. De malaria neemt weer toe en het aantal HIV positieven is hier hoger dan in de Mundikaregio
Vanmiddag op de markt overvallen door een stortbui. Nee, paraplu heb ik niet want ik kom immers uit de droge periode in Nederland.
Morgen een kijkje nemen in Ruma National Park: een uur rijden en op de terugweg langs Kisi.
Andries vertrekt morgen naar NY om o.a. het nieuwe MOMA te bezoeken.
donderdag 5 mei 2011
Luanda
Gisteravond Stanley gesproken uit Mundika. Hij vertelt me dat Mr Koton, de “chief” van Myafwa is overleden. Gevonden tussen de geitjes in zijn tuin: god bless him. Deze mensen zijn in Kenia wel van wezenlijk belang om iets voor een commune op te zetten. Verder gaat het goed in Mundika met alle kindjes en het team.
Vandaag naar Luanda: een rit door mooie groene velden door de heuvels rond het Lake Victoria. Het landschap is hier golvend en mooi uitzicht over het meer.De dispensory ligt ook weer heel achteraf: geen dorpje waar de mensen samen komen rond de pomp. Ze zitten hier niet te wachten zoals in de regio Mundika, maar komen geleidelijk aan binnendruppelen. Weer veel malaria, want de regentijd is begonnen. Een man twee weken geleden door een hond gebeten, mogelijk verdacht voor hondsdolheid. Verwezen naar het Districtshospital, maar geen immunoglobulines gekregen. De wond ziet er nog onrustig uit, maar de hond leeft nog, dus het zal wel geen rabies zijn. Ik heb hier nauwelijks goed verbandmateriaal tot mijn beschikking, dus het is echt behelpen en fantaseren. Wat dat betreft is er weinig coördinatie van RDS en heb de indruk dat iedereen het maar ook zijn eigen manier doet.
Op de terugweg bij de pasgeboren zoon van de Driver Paul langs. Een gezonde baby Henrik( 5 weken), natuurlijk ook weer vernoemd naar de zoon van doctor Christina die morgen afscheid neemt.
Kenya maakt zich zorgen over de diesel. Gisteren lange rijen voor de tankstations in Nairobi. Na de liquidatie van Osama is men beducht voor nieuwe aanslagen en de olieprijzen zijn omhoog gevlogen. Waar de 19 miljoen opslag is gebleven…? Het zal me benieuwen of het ook invloed heeft op mijn uitstapjes. De toyota rijdt vooralsnog.
Remik, mijn collega, had zijn eerste ervaring met een baby sterk ondervoed( kwashiorkor). Moeder stierf 5 dagen na de geboorte: AIDS en vader ook AIDS. De baby weegt na 5 weken nog slechts 1800 gram en wordt gezoogd door de oma. Hij heeft ze naar het hospitaal verwezen, maar ik betwijfel of ze het zullen redden.
Intussen deel ik de ijzerpillen van AKZO uit, maar volstrekt zonder enige follow up, want ik kan geen Hb bepalen. Tja, je moet hier niet de illusie hebben enig verantwoord medisch wetenschappelijk onderzoek te doen…Als iemand nog een overjarige Hb meter heeft?!
Josephine heeft gezorgd voor een chickenstew. Morgen ga ik maar eens de overheerlijke avocado’s kopen en Josephine het homerecept van Protus leren.
De eerste powercuts weer meegemaakt want het onweert af en toe weer fors. Na zo’n regenbui is het weer lekker fris.
Vandaag naar Luanda: een rit door mooie groene velden door de heuvels rond het Lake Victoria. Het landschap is hier golvend en mooi uitzicht over het meer.De dispensory ligt ook weer heel achteraf: geen dorpje waar de mensen samen komen rond de pomp. Ze zitten hier niet te wachten zoals in de regio Mundika, maar komen geleidelijk aan binnendruppelen. Weer veel malaria, want de regentijd is begonnen. Een man twee weken geleden door een hond gebeten, mogelijk verdacht voor hondsdolheid. Verwezen naar het Districtshospital, maar geen immunoglobulines gekregen. De wond ziet er nog onrustig uit, maar de hond leeft nog, dus het zal wel geen rabies zijn. Ik heb hier nauwelijks goed verbandmateriaal tot mijn beschikking, dus het is echt behelpen en fantaseren. Wat dat betreft is er weinig coördinatie van RDS en heb de indruk dat iedereen het maar ook zijn eigen manier doet.
Op de terugweg bij de pasgeboren zoon van de Driver Paul langs. Een gezonde baby Henrik( 5 weken), natuurlijk ook weer vernoemd naar de zoon van doctor Christina die morgen afscheid neemt.
Kenya maakt zich zorgen over de diesel. Gisteren lange rijen voor de tankstations in Nairobi. Na de liquidatie van Osama is men beducht voor nieuwe aanslagen en de olieprijzen zijn omhoog gevlogen. Waar de 19 miljoen opslag is gebleven…? Het zal me benieuwen of het ook invloed heeft op mijn uitstapjes. De toyota rijdt vooralsnog.
Remik, mijn collega, had zijn eerste ervaring met een baby sterk ondervoed( kwashiorkor). Moeder stierf 5 dagen na de geboorte: AIDS en vader ook AIDS. De baby weegt na 5 weken nog slechts 1800 gram en wordt gezoogd door de oma. Hij heeft ze naar het hospitaal verwezen, maar ik betwijfel of ze het zullen redden.
Intussen deel ik de ijzerpillen van AKZO uit, maar volstrekt zonder enige follow up, want ik kan geen Hb bepalen. Tja, je moet hier niet de illusie hebben enig verantwoord medisch wetenschappelijk onderzoek te doen…Als iemand nog een overjarige Hb meter heeft?!
Josephine heeft gezorgd voor een chickenstew. Morgen ga ik maar eens de overheerlijke avocado’s kopen en Josephine het homerecept van Protus leren.
De eerste powercuts weer meegemaakt want het onweert af en toe weer fors. Na zo’n regenbui is het weer lekker fris.
woensdag 4 mei 2011
De weg naar Nyambare
Na een wat woelige nacht waarin ik tot 3 uur wakker lag van de disco muziek na de Champions League vanmorgen naar Nyambare. Een uur rijden door de heuvels rond het Lake victoria, waarvan de laatste 10 kilometer over steeds kleinere weggetjes. Heel groen en heuvelachtig en weinig mensen meer langs de weg. Het is hier niet zo dicht bevolkt. In de middle of nix een gebouw op een heuvel waar een tafel en twee stolen staan. Nog een kamertje voor de nurse grace die vandaag vaccinaties gaat doen. Als we om 10.00 urr komen is er alleen de chef committee van de commun zoals ze dat noemen. Tot 12.00 uur komen er slechts 5 patiënten binnendruppelen. Ze werken op het land en moeten van ver komen….. Tussen 12.00 uur en 14.00 uur toch nog 14 patiënten. Bijna louter malaria en blijken toch ook positief met de sneltest: kosten 75 cent en kosten consult 50 cent…. Kan dus lang niet uit. De dag duurt wel lang zo als je weinig te doen hebt. Ook geen plak waar wat mensen samenscholen rond de waterpomp of kerk. Voel me toch erg beperkt in diagnostische mogelijkheden hier. Ook het kleine aantal patiënten op een dag maakt het niet zo uitdagend.De dag wordt hier afgesloten met een lunch van ugali, sukomawiki en eggs. Terug in het warme Homa Bay. Mijn collega Remik nog niet terug, hij is vandaag ook zelfstandig op pad.
Het team: de chauffeur Paul, die zorgt voor de inschrijving en uitdelen van de medicijnen. Hij rijdt prettig en voorzichtig, maar is minder onderhoudend dan Jona. Nurse Grace, een doorgewinterde verpleegkundige, maar doet niet zelfstandig spreekuur. Merab, de laborante/counseler doet malariasneltesten en HIV testen. Ze heeft in november een ernstig autoongeluk gehad met de matatu waarbij haar lrechter gezichtshelft vrijwel volledig is verwoest is. Ze is haar gezichtsvermogen rechts kwijt en heeft 4 operaties achter de rug. Vrijdag wordt ze opnieuw geopereerd in Kisumu door een plastisch chirurg uit de VS om een en ander wat bij te schaven. Al met al een bewonderenswaardig resultaat voor Kenia. Ze weert zich dapper en ziet deze operatie vol goede moed tegemoet.
Housemaid Josephine is het zonnetje in huis en vanavond gaan we van haar tilapia genieten. Ik ga maar eens bedenken wat te doen in het weekend. Mogelijk naar Kisi 50 km verderop waar ik misschien ook even kan gaan golfen.
Het team: de chauffeur Paul, die zorgt voor de inschrijving en uitdelen van de medicijnen. Hij rijdt prettig en voorzichtig, maar is minder onderhoudend dan Jona. Nurse Grace, een doorgewinterde verpleegkundige, maar doet niet zelfstandig spreekuur. Merab, de laborante/counseler doet malariasneltesten en HIV testen. Ze heeft in november een ernstig autoongeluk gehad met de matatu waarbij haar lrechter gezichtshelft vrijwel volledig is verwoest is. Ze is haar gezichtsvermogen rechts kwijt en heeft 4 operaties achter de rug. Vrijdag wordt ze opnieuw geopereerd in Kisumu door een plastisch chirurg uit de VS om een en ander wat bij te schaven. Al met al een bewonderenswaardig resultaat voor Kenia. Ze weert zich dapper en ziet deze operatie vol goede moed tegemoet.
Housemaid Josephine is het zonnetje in huis en vanavond gaan we van haar tilapia genieten. Ik ga maar eens bedenken wat te doen in het weekend. Mogelijk naar Kisi 50 km verderop waar ik misschien ook even kan gaan golfen.
dinsdag 3 mei 2011
home in homa bay
Het lukt me niet om via een dongel mijn eigen internetverbinding te maken, dus ben afhankelijk van de laptop van de Zweedse dokter hier. Vandaar nog geen bericht via het blog geplaatst.
Verder excuus voor alle afwezigheidsmeldingen waar ik jullie mee overstelpt hebt en ik vrees dat ik nu voor eens en voor altijd in jullie spam beland…. Pff wat een gedoe ook met al dat gedigibeet.
Anyway het is hier prima!!!!
Vlotte vlucht naar Nairobi en rond de luchthaven was het heel stilletjes ’s ochtends vroeg. Later ontdekte ik dat het een public holiday was, omdat 1 mei op een zondag viel. In Kisumu voelde het heel vertrouwd toen ik landde. Opgehaald door Daniel, coördinator van een drietal zweedse jeeplines. Hij werkte tot voor kort voor RDN, mar door het overdragen van Kimilili is hij nu voor de Zweedse club coördinator. Een drankje en lunch in Kiboko en shopping in de Nakumat. Ontmoeting met een Zweedse dokter die weer terug vloog.
De rit van Kisumu naar Homa Bay duurde twee uur. Eerst een goed weg zonder veel potholes, maar het laatste half uur de bekende dirt road en veel gehobbel. Mooie rit door een groen Kenia waar het regenseizoen is aangebroken.
In Homa Bay een warm welkom door doctor Christina en haar zoon Henrik. Het huis is prima, maar de tuin kan niet tippen aan Lwanya: hoe kan het ook zonder Protus! Josephine de housemaid had ook haar vrije dag. Op het terras gegeten en alle wetenswaardigheden over de jeepline gehoord. ’s Avonds verwoede pogingen gedaan om de dongel te installeren, maar no result. Onder het bednet als een blok geslapen.
Vandaag mijn eerste werkdag in Oyunga een miniplaatsje op een half uur rijden. Ik ben gelijk alleen gestart, want de Zweedse dokter Christina werkt Remik, mijn collega op de andere jeepline in. Hij is voor het eerst in Afrika.
Ik werk met nurse Grace, die functioneert als translator en labvrouw Merid. Driver Paul chauffeurt en deelt ook de medicijnen uit. Er wordt weinig lab gedaan: alleen sneltesten voor malaria en zo nodig HIV test. Hb testen en glucosetesten worden ook niet gedaan.
Bij aankomst zijn er slechts 4 patiënten… Er wordt wel een health talk gehouden, maar nauwelijks zinvol voor zo weinig. Het gebouwtje is de office van de chief. Een geweldig hoofdkantoor met louter een tafel en een matras op de grond als onderzoekbank. Na een uurtje barst er een enorme bui los en ik denk er komt niemand meer binnendruppelen. Uiteindelijk toch nog 25 patienten gezien. Natuurlijk weer veel malaria, veel getest, zodat Merid zei dat ik morgen de testen moet aanvullen. Tja, ik ga geen medicatie uitdelen zonder diagnose….Een man van 42 met waterpokken blijkt HIV positief en zie ook een vrouw met een verschrikkelijke herpes zoster (gordelroos). Ze is ook HIV positief, maar heeft nog geen antiretrovirale therapie.
Het spreekuur doen gaat weer als vanzelf en na twee malariapatienten weet ik de doseringen weer uit mijn hoofd. Het is wel behelpen met zo weinig middelen. RDN is beter georganiseerd…
Terug in Homa Bay de stad een beetje verkend en een wandelingetje naar het lake gemaakt: een vergane glorie hotel aan het eind van de pier, maar ook een wat beter functionerend hotel met een heuse garden.
Josephine heeft een Afrikaans prutje gemaakt. Vanmiddag al in de chief office ugale en sukomawiki gegeten. Ze spreken hier luo en geen swahili. Enfin, heb al moeite genoeg om steeds te schakelen tussen Zweeds en Engels.
Ga morgen naar de woensdagmarkt en weer eens lekker tilapia kopen.
Er zijn hier geen woest blaffende honden, maar wordt wel gewekt door de hanen.
Verder excuus voor alle afwezigheidsmeldingen waar ik jullie mee overstelpt hebt en ik vrees dat ik nu voor eens en voor altijd in jullie spam beland…. Pff wat een gedoe ook met al dat gedigibeet.
Anyway het is hier prima!!!!
Vlotte vlucht naar Nairobi en rond de luchthaven was het heel stilletjes ’s ochtends vroeg. Later ontdekte ik dat het een public holiday was, omdat 1 mei op een zondag viel. In Kisumu voelde het heel vertrouwd toen ik landde. Opgehaald door Daniel, coördinator van een drietal zweedse jeeplines. Hij werkte tot voor kort voor RDN, mar door het overdragen van Kimilili is hij nu voor de Zweedse club coördinator. Een drankje en lunch in Kiboko en shopping in de Nakumat. Ontmoeting met een Zweedse dokter die weer terug vloog.
De rit van Kisumu naar Homa Bay duurde twee uur. Eerst een goed weg zonder veel potholes, maar het laatste half uur de bekende dirt road en veel gehobbel. Mooie rit door een groen Kenia waar het regenseizoen is aangebroken.
In Homa Bay een warm welkom door doctor Christina en haar zoon Henrik. Het huis is prima, maar de tuin kan niet tippen aan Lwanya: hoe kan het ook zonder Protus! Josephine de housemaid had ook haar vrije dag. Op het terras gegeten en alle wetenswaardigheden over de jeepline gehoord. ’s Avonds verwoede pogingen gedaan om de dongel te installeren, maar no result. Onder het bednet als een blok geslapen.
Vandaag mijn eerste werkdag in Oyunga een miniplaatsje op een half uur rijden. Ik ben gelijk alleen gestart, want de Zweedse dokter Christina werkt Remik, mijn collega op de andere jeepline in. Hij is voor het eerst in Afrika.
Ik werk met nurse Grace, die functioneert als translator en labvrouw Merid. Driver Paul chauffeurt en deelt ook de medicijnen uit. Er wordt weinig lab gedaan: alleen sneltesten voor malaria en zo nodig HIV test. Hb testen en glucosetesten worden ook niet gedaan.
Bij aankomst zijn er slechts 4 patiënten… Er wordt wel een health talk gehouden, maar nauwelijks zinvol voor zo weinig. Het gebouwtje is de office van de chief. Een geweldig hoofdkantoor met louter een tafel en een matras op de grond als onderzoekbank. Na een uurtje barst er een enorme bui los en ik denk er komt niemand meer binnendruppelen. Uiteindelijk toch nog 25 patienten gezien. Natuurlijk weer veel malaria, veel getest, zodat Merid zei dat ik morgen de testen moet aanvullen. Tja, ik ga geen medicatie uitdelen zonder diagnose….Een man van 42 met waterpokken blijkt HIV positief en zie ook een vrouw met een verschrikkelijke herpes zoster (gordelroos). Ze is ook HIV positief, maar heeft nog geen antiretrovirale therapie.
Het spreekuur doen gaat weer als vanzelf en na twee malariapatienten weet ik de doseringen weer uit mijn hoofd. Het is wel behelpen met zo weinig middelen. RDN is beter georganiseerd…
Terug in Homa Bay de stad een beetje verkend en een wandelingetje naar het lake gemaakt: een vergane glorie hotel aan het eind van de pier, maar ook een wat beter functionerend hotel met een heuse garden.
Josephine heeft een Afrikaans prutje gemaakt. Vanmiddag al in de chief office ugale en sukomawiki gegeten. Ze spreken hier luo en geen swahili. Enfin, heb al moeite genoeg om steeds te schakelen tussen Zweeds en Engels.
Ga morgen naar de woensdagmarkt en weer eens lekker tilapia kopen.
Er zijn hier geen woest blaffende honden, maar wordt wel gewekt door de hanen.
zondag 1 mei 2011
Rotary Doctors Sweden Homa Bay Lake Victoria
Vanavond vlieg ik weer naar Nairobi en morgen door naar Kisumu. "s ochtends word ik opgehaald door de driver van RDS en rijden we door naar Homa Bay, waar ik de komende 6 weken de jeep line zal steunen. De koffers zitten dicht en ditmaal niet teveel overgewicht.... Dank voor alle schoenen en kleren die jullie weer meegegeven hebben.
Het voelt als weer terug naar het thuisland te gaan en morgen weer de Afrikaanse geuren op te snuiven. Jullie kunnen me mailen: marjon.nahuijsen@gmail.com
Moet nog wel een dongle regelen, maar we will see!
In homa bay zit ik samen met een Zweedse arts( uit Polen) die zijn eigen jeeplin heeft. Dus naast het Swahili kan ik ook weer mijn Zweeds ophalen en en passant Pools leren...
Ik geniet nog even van het oranjezonnetje in de hollandse heemtuin. Als ik terug kom zijn de potholes van de Heem misschien ook weer dicht.
Abonneren op:
Posts (Atom)